شما، من، مسائل «صرفاً قانونی» در مورد استیناف، و Dupree | لورا دولی | حکم


در نظری که اخیراً توسط قاضی امی ، بارت برای یک دادگاه متفق القول نوشته شده است، دیوان عالی اعلام کرد که هیچ ا،ام رویه‌ای وجود ندارد که طرف دعوی که یک موضوع «صرفاً قانونی» را در مرحله قضاوت اجمالی از دست داده است، درخواست قانون 50 پس از محاکمه را ارائه کند. آن موضوع را برای تجدید نظر حفظ کنید. با انجام این کار، دادگاه پرونده را تخلیه و به دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه چهارم بازگرداند تا تصمیم بگیرد که آیا موضوعی که توسط متهم در قضاوت اجمالی مطرح شده و از بین رفته است واقعاً “کاملاً قانونی است”.

موضوع رویه ای ارائه شده در دوپری در مقابل جوانگر (تصمیم گرفته شده در 25 مه 2023)، اگرچه در ظاهر فنی است، اما در واقع انبوهی از مسائل سیاسی و استراتژیک را مطرح می کند که به دعاوی مدنی در دادگاه های فدرال دامن می زند. پشتوانه این سؤال که آیا درخواست قانون 50 برای حفظ یک موضوع حقوقی که قبلاً در مورد قضاوت اجمالی تصمیم گیری شده است ضروری است، تاریخچه عجیب قانون 50 است، داست، که عمیق ترین نگر، ها را در مورد توزیع قدرت بین قاضی و هیئت منصفه در دادگاه مدرن نشان می دهد.

حق محاکمه هیئت منصفه در پرونده های مدنی در ایالات متحده

سیستم هیئت منصفه مدنی آمریکا در دنیایی که تا حد زیادی وظیفه حل و فصل اختلافات مدنی را به قضات یا مدیران محول می کند، جایگاه منحصر به فردی دارد. مرکزیت سیستم آمریکایی این است که هیئت منصفه در مورد مسائل واقعی و قضات درباره مسائل حقوقی تصمیم می گیرند. منطق این ت،یم مسئولیت این است که قضات از نظر قانونی آموزش دیده اند (و بنابراین به طور منحصر به فردی برای حل مسائل حقوقی صلاحیت دارند) در حالی که هیئت منصفه افراد عادی هستند (و بنابراین ممکن است و باید به آنها سپرده شود تا در مورد مسائل واقعی تصمیم گیری کنند). داشتن افراد غیر عادی درگیر در سیستم عدالت مدنی در دیدگاه بنیانگذاران، به ویژه ضد فدرالیست ها، آنقدر محور بود که حق محاکمه با هیئت منصفه در پرونده های مدنی در دادگاه فدرال در متمم هفتم گنجانده شد.

اگر عملکرد هیئت منصفه مدنی در دادگاه فدرال به خوبی حل و فصل شده باشد، خطوط مأموریت حقیقت یاب آن در موارد فردی اغلب به دور از وضوح است. در واقع، وظیفه تمایز مسائل واقعی از مسائل حقوقی در تعدادی از زمینه‌های دعاوی مدنی تأثیر دارد و اغلب می‌تواند تعیین‌کننده باشد که تصمیم‌گیرنده نهایی در پرونده چه ،ی خواهد بود – قاضی یا هیئت منصفه. این به ،ه خود ممکن است تعیین کند که آن تصمیم نهایی چه خواهد بود.

قانون 50، که در سال 1991 برای تغییر نام خود از اجازه دادن به «احکام هدایت‌شده» و «احکام بدون حکم» به اجازه دادن به «احکام به‌،وان موضوع قانون» («JML») رأی قبل و بعد از هیئت منصفه اصلاح شد، قاضی دادگاه این اختیار را دارد که تعیین کند آیا هیئت منصفه می تواند در مورد پرونده تصمیم بگیرد یا خیر. قاضی می‌تواند این قدرت تصمیم‌گیری را از هیئت منصفه با یک نتیجه «قانونی» سلب کند که هیچ مبنای شواهد کافی وجود ندارد که هیئت منصفه منطقی بتواند از آن برای طرف غیر متحرک بیابد.

در حالی که قانون 50 در حین و پس از محاکمه اجرا می شود، قانون 56 به قاضی اجازه می دهد تا قضاوت خلاصه کند. قبل از محاکمه زم، که هیچ «اختلاف واقعی» در مورد «واقعیت مادی» وجود نداشته باشد به طوری که یک طرف حق قضاوت به ،وان یک موضوع قانونی را داشته باشد. دادگاه گفته است که تعیین اینکه آیا یک واقعیت مادی موضوع اختلاف است یا خیر که «اصیل» است، با استاندارد قاعده 50 برای قضاوت به ،وان یک موضوع قانونی مشابه است. بنابراین، این استانداردها قانون و واقعیت را با هم ،یب می‌کنند، و از یک قاضی در هر دو مرحله قضاوت خلاصه و JML از دعوا می‌خواهد که – حداقل در تئوری – نه حقایق را تعیین کند، بلکه این سؤال حقوقی را تعیین کند که آیا طرف غیر متحرک تصمیمی اتخاذ کرده است یا خیر. سوابق شواهد کافی با توجه به بار اثبات آن طرف در دادگاه. قانون 50 از بدو پیدایش بحث برانگیز بود و برخی از اعضای دیوان عالی را بر آن داشت تا نفوذ آن به قلمرو سنتی هیئت منصفه را محکوم کنند.

Ortiz v. Jordan & Dupree

در سال 2011، دیوان عالی کشور در اورتیز v اردن این که حکم انکار حکم اجمالی به دلایل کافی بودن شواهد، پس از محاکمه قابل تجدیدنظر نیست، زیرا حقیقت یاب انجام شده در دادگاه عملاً جایگزین قضاوت اجمالی می شود. که در دوپری، شاکی/ خوانده از دادگاه خواستار تمدید آن شد اورتیز حکم به موقعیت هایی که در آن تعیین در مرحله قضاوت اجمالی در مورد وجود یک اختلاف واقعی “واقعی” نبود، بلکه در عوض یک مسئله “صرفاً قانونی” را حل می کرد.

موضوع “صرفاً قانونی” که توسط کارمندان زندان ایالتی متهم در دوپری این بود که آیا یک زند، اقدامات درم، اداری خود را طبق قانون اصلاح دعاوی زندان تمام کرده است یا خیر. دادگاه منطقه، علیرغم اختلاف نظر بین طرفین در مورد اینکه آیا قو،ن ایالتی رعایت شده است یا خیر، درخواست متهمان را رد کرد، و اعلام کرد که شرط واماندگی برآورده شده است.

پس از محاکمه ای که هیئت منصفه خسارات قابل توجهی را به شاکی صادر کرد، متهمان بدون اینکه آن موضوع را در دادگاه مطرح کرده باشند یا آن را موضوع درخواست قانون 50 قرار داده باشند، تصمیم گرفتند تنها در مورد فرسودگی شغلی استیناف کنند. حوزه چهارم به متهمان به این دلیل که درخواست قانون 50 را ارائه نکرده اند، امدادرس، به متهمان را رد کرد، و دادگاه را در تقابل با سایر دادگاه های مداری قرار داد که هیچ درخواست قانون 50 را برگزار نکرده بودند، زم، که موضوعی که با قضاوت اجمالی تصمیم گیری می شود “صرفاً قانونی است” ضروری است. “

دیوان عالی حکم حوزه چهارم را لغو کرد و در کنار سایر مدارها قرار گرفت، اما برای ارزیابی اینکه آیا موضوع فرسودگی در پرونده “کاملاً قانونی” است یا خیر، به دایره چهارم بازگردانده شد. برای اساتید آیین دادرسی مدنی (حداقل این یکی)، بازپس‌گیری این سوال را ایجاد می‌کند: اگر این تصمیم تا این حد بدیهی است، چرا بازداشت؟

چه زم، یک موضوع “کاملا قانونی” است؟

زیرا اغلب این سوال چندان واضح نیست. همانطور که در مورد بسیاری از تحلیل های حقوقی صدق می کند، سطح عمومیت که در آن فرد موضوع را چارچوب بندی می کند مهم است. در اینجا، موضوع این بود که آیا تحقیقات داخلی شکایت یک زند، با توجه به ا،امات رویه ای قانون ایالتی، ا،امات فرسودگی را برآورده می کند یا خیر. طرفین در مورد آنچه قانون ایالتی دقیقاً مورد نیاز است بحث کرده بودند، و قاضی منطقه به این نتیجه رسید که شاکی این شرط را حتی در مواجهه با استدلال متهمان مبنی بر اینکه باید راه‌های دادرسی دیگری را برای تسکین دنبال می‌کرد، برآورده کرده است.

نتیجه پرونده ممکن است در اینجا نگران کننده نباشد، و در واقع بدون شک نتیجه درستی است. دیوان عالی استدلال کرد که محاکمه در مورد مسائل واقعی که در یک قضاوت اجمالی قبلی در مورد یک موضوع فرعی «صرفاً قانونی» احاطه نشده است، به آن موضوع مرتبط نیست. بنابراین، نیاز به یک حرکت آشکار قانون 50 برای حفظ آن موضوع برای تجدید نظر، اضافی خواهد بود. و مسئله جانبی در این مورد خاص شامل رویه‌های دادگاه ایالتی پیچیده و قابل بحث متضاد بود که ممکن است بیشتر قانونی باشد تا واقعی.

با این وجود، باید پرسید: آیا این تصمیم این امکان را ایجاد می کند که قضات در آینده با بیان موضوعات «صرفاً حقوقی» در سطح بالاتری از عمومیت، اختلافات واقعی اساسی را از بین ببرند؟

شاید. علاوه بر قضاوت خلاصه قانون 56 و زمینه های قانون 50 JML، وظیفه توصیف مسائل به ،وان “قانونی” و نه “واقعی” به طور شگفت انگیزی مطرح می شود. مثال‌های دیگر شامل تصمیم‌گیری درباره اعمال منع موضوع در مورد تعیین‌های واقعی در دعاوی قبلی در پرونده‌های بعدی و تأیید مسائل «حقوقی» توسط دادگاه‌های فدرال به دادگاه‌های عالی ایالتی برای روشن شدن مسائل دشوار انتخاب قانون است. دادگاه‌ها ابراز نگر، کرده‌اند که جدا ، مسائل حقوقی از زمینه‌های واقعی آنها خطر تحریف آن موضوعات را به همراه دارد و می‌تواند منجر به اعلامیه‌های خودسرانه قانون شود. و در تمام این زمینه ها، تعیین اینکه چه چیزی قانونی، چه چیزی واقعی است، و چه چیزی ،یبی از این دو است، تمرینی در مهارت بلاغی است. اگر بخواهم فردی را که در کنارم ایستاده است به ،وان “همسر” خود معرفی کنم، آیا ادعای قانونی، ادعایی واقعی یا ادعایی که قانون و واقعیت را در هم می آمیزد می کنم؟

مانند تمام تصمیمات رویه ای، دوپری بدون شک پیامدهایی برای استراتژی دعوا در پرونده های آینده خواهد داشت. اگر یکی از طرفین تصمیم گرفته باشد که شانس آنها با هیئت منصفه (یا شاید یک قاضی منطقه) بهتر از دادگاه استیناف است، توصیف مسائل به ،وان واقعی یا حداقل قانونی اما ،وماً بر اساس حقایق دارای مزیت استراتژیک است. برع،، مشخص ، مسائل در سطح بالاتری از عمومیت، تصمیم گیری را به طور مستقیم در دست قضات قرار می دهد.

که در دوپریدیوان عالی یک موضوع را «صرفاً قانونی» تعریف کرد که «بدون ارجاع به هر گونه حقایق مورد اختلاف قابل حل باشد». بازگرداندن آن، حوزه چهارم را م،م به استفاده از این تعریف برای تعیین اینکه آیا تصمیم خلاصه قضاوت صادر شده توسط قاضی ناحیه قابل تجدید نظر است یا خیر، می‌خواهد. این نوع اعمال، در بسیاری از موقعیت‌ها، حق اصحاب دعوا برای محاکمه هیئت منصفه را در بر می‌گیرد و باید با این درک انجام شود.


منبع: https://verdict.justia.com/2023/07/11/you-me-purely-legal-issues-on-appeal-and-dupree